April:
In de nagelbijtende regen
hangt haar jurk te druipen
haar vingers zingen een aanverwant lied
gestroopt uit hemelkoren
en bevlekt met zonnehoeden
ik voel en draag de zadenkam
als een ruisende zee van kinderkoren
het geluid ontpopt uit de aren
en de zandlopers rollen van onder lakens
door het trappelen van de stad
zij past de lente rond haar voeten
deze dag een pasgeboren nederzetting
vol groenogige hemels
Une Femme Atlantide:
Onder de spiegelplafonden stippelt de dalmatiër een spoor van paarlen uitwerpselen
Als knarsend witte gestileerde zeetranen
Belletjes rinkelen in het haar van een bezoende Atlantide
Je handen zijn visioenen die dichtvouwen in het ochtendlicht
Doorheen de ramen hijgen rijmen condenseren zich een weg naar binnen
Je tuimelt vorstelijk doorheen een landschap van lakens
Verwacht geen tegenstand van donsgeroffel of het geknal van vederlichte kanonnen
De tuin werpt groene lianen van licht om heen je besneeuwde wimpers
En bind de hartstocht in je natuur als ware het een geheime kolonie
Het verborgen stratenplan onder je nachtjapon met zo hier en daar het schijnsel van lantaarnen
Als een vermoeden .
Oude boulevards gevuld met trillende jasmijnen waar prinsenzonen, dichter en allerhande driftig uit plukken vullen hun longen met lentebriesjes
De warmte floreert uit de ivoren radiotor kruipt als een pasgeboren muis uit een slagtand
Vingernagels drukken op marmeren kolommen je ruggengraat verzendt tranen van genot
jouw huid een bühne die kreunt om eindeloos theater van zoenen
Schuimvlinders drenkelingen met bruisende vleugels
Dansend in aardbevingen en tsunami’s
Bloemenzeeën die
Verstuiven
Onaards
Het zwijgen van
Penselen
Tussentijd:
De torens beklagen benige hoeken in het kale ijsgroene water
Het hart verstild in ruisende vloeibare ramen huilend als irisloze ogen
Adonis recht zijn wenkbrauwen en niest stukjes maneschijn gevangen in snot de diepte in
Hier waar zwanen met kanten veren hun vliezen likken als ware het zoenoffers
Vullen de lege uren zich als emmers aan de armen van jonkvrouwen
Die bloemen scheppen losgebroken uit de stadshagen na een zomerstorm
De zachte koele gloed van hun helwitte gezichten gonst in de avondlucht
Men roemt hun stilzwijgen waardoor hun schoonheid beter te beluisteren valt
